และอดีตอันแสนปวดร้าวที่ทำให้มหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ต้องคุกเข่าหลั่งน้ำตา!
แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าส่องประกายระยิบระยับไปทั่วทั้งห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางมหานคร งานวิวาห์แห่งปีที่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการนี้ เป็นที่จับตามองของสื่อมวลชนและแวดวงสังคมชั้นสูงทั่วประเทศ เพราะเจ้าบ่าวคือ ‘คาร์ลอส’ อภิมหาเศรษฐีหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ผู้ทรงอิทธิพลในวงการอสังหาริมทรัพย์และกาสิโนระดับโลก ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยรูปสมบัติและทรัพย์ศฤงคาร ทว่าสิ่งที่ทำให้งานแต่งงานครั้งนี้กลายเป็นขี้ปากชาวบ้านและหัวข้อซุบซิบที่ร้อนแรงที่สุด กลับเป็นตัวของเจ้าสาว… ‘พิมลภัส’
พิมลภัส หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามราวกับนางในวรรณคดี แต่กลับมีสถานะทางสังคมที่ใครๆ ต่างก็เหยียดหยาม เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆ ที่ทำงานเป็นพนักงานบัญชีในบริษัทของคาร์ลอส และที่สำคัญที่สุด… สังคมตราหน้าว่าเธอเป็น ‘แม่หม้ายลูกติดถึงสามคน’
ตลอดทางเดินบนพรมแดงที่โรยด้วยกลีบกุหลาบขาว พิมลภัสในชุดเจ้าสาวฟูฟ่องราคาหลักสิบล้านก้าวเดินด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจากบรรดาแขกเหรื่อไฮโซที่ดังแว่วมาเป็นระยะ
“ดูสิ… แม่หม้ายลูกสาม จับพลัดจับผลูยังไงถึงได้มาแต่งงานกับคุณคาร์ลอสได้นะ” “สงสัยจะใช้มารยาหญิงขั้นสุดล่ะมั้ง ผู้หญิงสำส่อนที่มีลูกตั้งแต่อายุยังน้อยถึงสามคนแบบนี้ ไม่รู้ว่าคุณคาร์ลอสหน้ามืดตามัวอะไรถึงยอมเอามาทำเมียออกหน้าออกตา”
พิมลภัสก้มหน้าลง ซ่อนดวงตาที่ไหวระริก แม้จะเจ็บปวดกับคำครหา แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบ เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะความรับผิดชอบและสัญญากู้ยืมเงิน คาร์ลอสต้องการภรรยาที่ว่านอนสอนง่ายเพื่อบังหน้าครอบครัวที่พยายามจับคู่ให้เขา และพิมลภัสก็ต้องการเงินก้อนโตมหาศาลเพื่อนำไปรักษา ‘ลูกๆ ทั้งสามคน’ ที่กำลังป่วยหนักและต้องการการผ่าตัดด่วน มันคือการแต่งงานที่มีผลประโยชน์แอบแฝง คาร์ลอสเย็นชาและรักษาระยะห่างกับเธอเสมอ เขาเองก็คงรังเกียจอดีตที่แปดเปื้อนของเธอไม่ต่างจากคนอื่นๆ
เมื่องานเลี้ยงอันแสนอึดอัดจบลง พิมลภัสถูกส่งตัวเข้าสู่ห้องหอซึ่งเป็นเพนต์เฮาส์สุดหรูบนยอดตึก บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนตกปรอยๆ กระทบกระจกบานใหญ่ พิมลภัสในชุดคลุมอาบน้ำเนื้อผ้าไหมสีขาวนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงกว้าง หัวใจของเธอเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ดีว่าคืนนี้เธอต้องทำหน้าที่ภรรยาให้สมบูรณ์ตามสัญญาที่ตกลงไว้
ประตูห้องน้ำเปิดออก คาร์ลอสเดินออกมาในสภาพที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ แววตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ นั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอ พิมลภัสหลับตาปีน ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวของเขาแตะลงบนหัวไหล่บอบบางของเธอ
“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นพิมลภัส ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอ” คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะเชยคางเธอขึ้นมา รับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด
คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากกับเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นตามสัญชาตญาณของบุรุษเพศ เขาปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออกอย่างทะนุถนอม ทว่า… ทันทีที่บทรักอันลึกซึ้งเริ่มต้นขึ้น ร่างกายของพิมลภัสกลับเกร็งสะท้าน เธอร้องไห้สะอื้นออกมาด้วยความเจ็บปวด หยาดหยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา เป็นประจักษ์พยานแห่งความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่ไม่เคยมีชายใดได้ล่วงล้ำมาก่อน!
คาร์ลอสชะงักกึก ร่างกายสูงใหญ่ของเขานิ่งขึงราวกับถูกสาป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงขั้นสุด เขามองรอยเลือดบนเตียง สลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของพิมลภัส ความสับสนตีรวนขึ้นมาในสมองจนแทบระเบิด
“พิม… นี่มันอะไรกัน… พี่คิดว่าเธอมีลูกสามคนแล้ว… ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!” น้ำเสียงของคาร์ลอสสั่นสะท้าน เขาถามด้วยความช็อกจนทำอะไรไม่ถูก “เธอ… เธอไม่เคยผ่านผู้ชายมาเลยงั้นเหรอ? แล้วเด็กสามคนนั่น… ลูกของใคร!”
พิมลภัสยกมือขึ้นปิดหน้า ร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น ความลับที่เธอเก็บงำและแบกรับความอัปยศมาตลอดหกปีเต็ม ถูกเปิดเผยในค่ำคืนนี้ เธอส่ายหน้าไปมา ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ
“พิมขอโทษ… พิมขอโทษที่หลอกคุณคาร์ลอส… เด็กสามคนนั้น… ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพิมค่ะ…” เธอสะอื้นไห้จนแทบขาดใจ
คาร์ลอสรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบอบบางของเธอไว้ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดแนบอก “บอกพี่มาพิม… บอกความจริงพี่มาทั้งหมด ใครทำอะไรเธอ ทำไมเธอถึงต้องยอมรับสมอ้างว่าเป็นแม่ของเด็กพวกนั้น แล้วยอมให้คนทั้งโลกตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงสำส่อน ทั้งๆ ที่เธอ… บริสุทธิ์ขนาดนี้!”
ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน พิมลภัสจึงตัดสินใจเล่าอดีตอันแสนปวดร้าวที่ถูกฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ
“เมื่อเจ็ดปีก่อน… พิมมีพี่สาวแท้ๆ คนหนึ่งชื่อ ‘พี่พลอย’ เราสองคนกำพร้าพ่อแม่และต้องอาศัยอยู่กับป้าใจร้ายที่ติดการพนันงอมแงม วันหนึ่ง ป้าแอบเอาพี่พลอยไปขายขัดดอกให้กับแก๊งมาเฟียค้ามนุษย์ข้ามชาติ พี่พลอยถูกจับตัวไปทรมานและบังคับให้รับแขกในซ่องนรก… พี่พลอยพยายามหนีหลายครั้งแต่ก็ถูกจับได้และถูกซ้อมจนปางตาย ในขุมนรกนั้น พี่พลอยตั้งท้องและคลอดลูกออกมาถึงสามคน ซึ่งเกิดจากความโหดร้ายของพวกเดนมนุษย์พวกนั้น…” พิมลภัสเล่าไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ร่างกายของเธอเกร็งแน่นด้วยความแค้นและเจ็บปวด
“จนกระทั่งคืนหนึ่งที่มีพายุฝนตกหนัก พี่พลอยใช้แรงเฮือกสุดท้ายอุ้มเด็กทารกทั้งสามคน หนีตายฝ่าดงกระสุนของพวกมาเฟียมาหาพิมที่ห้องเช่าซอมซ่อ พี่พลอยถูกยิงที่หลังเลือดอาบ… พี่พลอยล้มลงแทบเท้าพิม กอดพิมไว้แน่น แล้วบอกฝากฝังให้พิมช่วยดูแลลูกๆ ทั้งสามคน อย่าให้พวกเด็กๆ ต้องตกนรกเหมือนที่พี่พลอยเจอ… แล้วพี่พลอยก็สิ้นใจไปต่อหน้าต่อตาพิมค่ะ…”
พิมลภัสสะอื้นจนตัวโยน คาร์ลอสที่ได้ฟังเรื่องราวถึงกับกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความสงสารและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
“พิมกลัว… กลัวว่าพวกแก๊งมาเฟียและป้าใจร้ายจะตามมาเจอแล้วเอาหลานๆ ของพิมไปขาย พิมเลยตัดสินใจพาลูกของพี่พลอยหนีมาอยู่กรุงเทพฯ พิมยอมตัดอนาคตการเรียนของตัวเอง ยอมทิ้งความฝันทุกอย่าง เพื่อมาทำงานหาเงินเลี้ยงเด็กสามคนนี้ พิมไปจดทะเบียนรับรองบุตรและประกาศกับทุกคนว่าพิมเป็นแม่แท้ๆ ของพวกเขา เพื่อปกปิดตัวตนและปกป้องหลานๆ จากพวกคนชั่ว… พิมยอมถูกสังคมด่าว่าใจแตก ยอมถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไร้ค่า เพื่อแลกกับความปลอดภัยของดวงใจทั้งสามดวงของพี่พลอย… พิมไม่มีทางเลือกอื่นเลยจริงๆ ค่ะคุณคาร์ลอส…”
เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องหออันหรูหรา คาร์ลอสมองใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาของหญิงสาวตรงหน้า ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อายุเพียงยี่สิบต้นๆ แต่กลับต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งและอดทนต่อคำดูถูกเหยียดหยามจากคนทั้งโลกมานานนับปี เพียงเพื่อปกป้องสายเลือดของพี่สาว เธอเอาความบริสุทธิ์และอนาคตของตัวเองเข้าแลก โดยไม่เคยปริปากบ่นหรือร้องขอความเห็นใจจากใคร
ในอดีต คาร์ลอสยอมรับว่าเขาเองก็เคยแอบตัดสินและมองเธอด้วยสายตาที่เคลือบแคลง เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่รักสนุกจนพลาดพลั้งมีลูก แต่ความจริงแล้ว เธอคือนางฟ้าที่เสียสละและบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอในชีวิต!
ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่เอ่อล้นทะลักออกมาทำลายกำแพงความเย็นชาของมหาเศรษฐีหนุ่มจนหมดสิ้น คาร์ลอส… ชายผู้ทรงอิทธิพลที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ชายผู้มีอำนาจล้นฟ้าที่สั่งเป็นสั่งตายคนได้ บัดนี้กลับเลื่อนตัวลงจากเตียงกว้าง เขาทรุดตัวลง ‘คุกเข่า’ อยู่บนพื้นพรมตรงหน้าพิมลภัส!
“พิม…” เสียงของคาร์ลอสสั่นเครือ น้ำตาลูกผู้ชายที่หลั่งออกมาจากดวงตาคมกริบหยดลงบนหลังมือของหญิงสาวที่เขากุมไว้แน่น “พี่ขอโทษ… พี่ขอโทษที่เคยมองพิมในแง่ร้าย พี่ขอโทษที่ปล่อยให้คนอื่นดูถูกเมียของพี่มาตลอด… หัวใจของพิมมันยิ่งใหญ่และงดงามกว่าเพชรทุกเม็ดบนโลกใบนี้รวมกันเสียอีก”
พิมลภัสตกตะลึง เธอมองร่างสูงใหญ่ที่คุกเข่าหลั่งน้ำตาอยู่เบื้องหน้าด้วยความตกใจ “คุณคาร์ลอส… ลุกขึ้นเถอะค่ะ คุณไม่จำเป็นต้อง…”
“ไม่พิม… พี่จะคุกเข่าจนกว่าพิมจะให้อภัยในความโง่เขลาของพี่” คาร์ลอสจุมพิตลงบนฝ่ามือของเธออย่างเทิดทูน น้ำตาของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไหลรินเปรอะเปื้อนมือบอบบาง “ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พิมไม่ใช่ผู้หญิงตัวคนเดียวอีกแล้ว เด็กทั้งสามคนคือลูกแท้ๆ ของพี่ พี่จะเป็นพ่อที่ปกป้องพวกเขาเอง… และสำหรับพวกเดนมนุษย์ที่มันทำร้ายพี่สาวของพิม พี่ขอสาบานด้วยเกียรติของตระกูล พี่จะลากคอมันมาลงนรกและชดใช้หนี้เลือดครั้งนี้ให้สาสม!”
ค่ำคืนแห่งการเข้าหอที่เริ่มต้นด้วยความหวาดกลัว ได้แปรเปลี่ยนเป็นค่ำคืนแห่งการเยียวยาบาดแผลในจิตใจ คาร์ลอสโอบกอดพิมลภัสไว้ด้วยความรักและทะนุถนอมอย่างที่สุด เขามอบความอ่อนโยนและปลอบประโลมเธอจนกระทั่งแสงตะวันของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามา
และคาร์ลอสก็ทำตามคำสาบานอย่างเด็ดขาด! เพียงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ด้วยอำนาจและอิทธิพลที่ครอบคลุมทั่วโลกของมหาเศรษฐีหนุ่ม เครือข่ายแก๊งมาเฟียค้ามนุษย์ที่เคยทำร้ายพี่สาวของพิมลภัสถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ป้าใจร้ายที่ขายหลานกินถูกจับกุมและดำเนินคดีจนต้องไปนอนเน่าตายในคุก ทุกคนที่เคยดูถูกเหยียดหยามพิมลภัสในวันแต่งงาน ต่างต้องก้มหัวและตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่ออยู่ต่อหน้า ‘นายหญิงแห่งตระกูล’ ผู้มีสามีที่พร้อมจะทำลายล้างทุกคนที่บังอาจแตะต้องภรรยาของเขา
เด็กน้อยทั้งสามคนได้รับการรักษาด้วยทีมแพทย์ที่ดีที่สุดในโลกจนหายขาด และเติบโตมาในคฤหาสน์อันอบอุ่น โดยมีคาร์ลอสที่ทำหน้าที่เป็น ‘คุณพ่อ’ อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ความรักที่เริ่มต้นจากความเข้าใจผิดและผลประโยชน์ ได้หลอมรวมกลายเป็นรักแท้ที่บริสุทธิ์และมั่นคง มหาเศรษฐีหนุ่มได้พิสูจน์ให้พิมลภัสเห็นแล้วว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะเคยมองเธอด้วยสายตาที่เลวร้ายแค่ไหน แต่สำหรับเขา… เธอคือผู้หญิงที่ทรงคุณค่าและคู่ควรแก่การคุกเข่ามอบหัวใจให้ไปตลอดกาล.
